De Zoektocht naar de Heilige Graal: van Megapool tot MoFi

[Chef77]

De Zoektocht naar de Heilige Graal: van Megapool tot MoFi

Hoe een Tukker erachter kwam dat je voor topgeluid je nieren niet op Marktplaats hoeft te zetten.

In den beginne: De Grote Eén

Het jaar was 1993. Ik droeg een Blockhead-kapsel met van die goedkope gele gel van 2 gulden, waarschijnlijk een T-shirt met Michael Jordan erop dat twee maten te groot was (hey, het waren de jaren negentig), en mijn muzikale horizon werd bepaald door wat de radio me voorschotelde. Maar toen sloeg het noodlot toe: ik wilde geluid. Niet zomaar geluid uit een pieperig Philips-kastje, nee; echt geluid, waar je buren van gaan klagen en je huisdieren nerveus van worden.

Ik had een bijbaantje in de keuken van een restaurant, spaarde voor mijn eerste stereotoren zoals de meeste jongens dat deden in mijn jeugd. Want ik wilde thuis op mijn slaapkamer een dikke stereotoren zoals in de dikke Wehkamp- of Otto-catalogus. Die catalogussen van de Wehkamp en Otto waren mijn Playboy. HiFi-porno.
Dus daar stond ik, in 'De Grote Een' in Oldenzaal, een van de hifi-tempels van Twente, keuze uit Pioneer, JVC, Sony enz., en met het zelfvertrouwen van een zestienjarige die denkt dat hij verstand heeft van techniek omdat hij ooit een Sony walkman heeft gerepareerd met plakband en secondelijm.

Budget? Schaars. Kennis? Nog schaarser. Maar ambities? Die waren groter dan de bass-reflex van een discotheek.

Ik kocht een Kenwood versterker en cd-speler. Niet vanwege kennis, maar door een Japanse tv-reclame waarin een meester zen-achtig naar het harken van witte kiezelsteentjes luisterde. Dat klonk verdomd solide, en dat was genoeg.

Geld voor een dubbel cassettedeck of platenspeler had ik nog niet. Geen luidsprekers, want ik had een koptelefoon van mijn walkman; daar kon ik goed mee luisteren... dacht ik. Totdat ik de volumeknop oppompte en de drivers in de koptelefoon opgeblazen werden. Een begrafenisondernemer zou jaloers zijn geworden; zo doodstil was het. Kut. De drivers waren opgeblazen. En nu stond mijn audiomagnaat-carrière plots op pauze.

Huis-aan-huisfolders doorspitten; sparen; toch boxen (sorry, zo noemde ik het in die tijd). Bij de Megapool in Almelo vond ik een set Wharfedales voor een redelijke prijs. Mijn vader moest toch die kant op en kon ze mooi voor me meenemen. Hij keek me aan of ik me zelfstandig wilde maken als disco uitbater.
Voor mijn doen waren dit dikke financiën. Ik voelde me een audiomagnaat, een klankenkoning, een sultan van de speakers. En ik kon weer luisteren naar Pink Floyd, Jaydee en LL Coolj.

En weet je? Het klonk best prima in mijn slaapkamer. Net zoals tompoucen van de HEMA ook prima zijn als je nog nooit échte patisserie hebt geproefd.

De valse rust: jaren van "goed genoeg"

Ik luisterde naar muziek zoals je naar het deuntje in de supermarkt luistert: het is er; het doet zijn werk; je stelt geen vragen. Sony, Akai, Technics, JBL; namen die ik kende. Veilig, en stoer maar ook betrouwbaar. De vriend die altijd dezelfde mop vertelt en waar je toch om moet lachen.

De Amateur-Audiofiel Ontwaakt.

Jaren later woonde ik op mezelf. Met kale muren, geen gordijnen, laminaatvloer van de Gamma, een koelkast waar vooral bier en hamburgers in stond, en vooral één gedachte: nu kon ik eindelijk echt geluid in huis halen zonder dat iemand riep dat het zachter moest.

Dus kocht ik twee Sony zuilspeakers. Lekker hoog, lekker stoer, en vooral: er stond meer watt op het stickertje. Dat vond ik indrukwekkend. Ik dacht dat watt het verschil was tussen een lullig radiootje en de dondergod Thor op volle sterkte. Wat wist ik er nou van. Ik ging er vanuit dat "harder" automatisch "beter" was, een soort adolescent die nooit helemaal weggaat.

Daarna kwam de volgende stap in mijn huiselijke evolutie: een platte Panasonic-tv. Weer Japans. Blijkbaar dacht ik dat audio en video alleen konden werken als de handleiding een bonsai als illustratie had. En om het helemaal af te maken kocht ik een home cinema-receiver, een Yamaha RX-V781. Het was een aanbieding bij de Duitse Otto, maar toch een duur ding, vond ik zelf.

Ik voelde me een halfgod van geluid. In de echte audiofiele wereld stond die Yamaha gewoon onderaan de ladder. Leuk speelgoed, ja, maar zeker geen spul waarvoor je champagne ontkurkt.

Ik sloot de hele bende aan. Kabels alsof ik een octopus had geslacht en opgebaard in mijn tv-kast. Ik stond er met het zelfvertrouwen van een man die exact weet wat hij doet, terwijl ik in stilte bad dat er niets in de fik zou vliegen.

En toen... geluid.

Hard? Zeker. Indrukwekkend? Op papier wel. Maar in de praktijk meer alsof iemand een deken over de muziek had gegooid. Het akoestische equivalent van lauwe chocolademelk. Ik baalde, maar mijn portemonnee dicteerde: 'Deal ermee.' Want ja, de bankrekening was minder dik dan de bass-reflex.

Ik begon wat kritischer te luisteren. Dat lag niet aan een spectaculaire groei in intelligentie, maar meer aan het simpele feit dat mijn oren ook ouder werden en eindelijk eens begonnen door te krijgen wat ze allemaal hadden gemist. Mijn brein ontwikkelde mee, maar dan vooral in impulsiviteit. Ik kocht sneller dan ik nadacht en luisterde pas als alles al aangesloten stond.

En zo kwam ik tot de pijnlijke conclusie: het klonk wollig, vlak, zonder ziel. Diana Krall klonk alsof ze net een pakje zware shag had weggerookt. WTF! Dus dit was niet het geluid waar ik naar op zoek was.

Het werkte, het maakte geluid, maar het raakte me niet.

Het was audio zoals een fricandelbroodje van de AH eten: het vult, maar je gaat er niet voor applaudisseren.
Dit stukje van mijn reis was nodig. Die fase waarin je denkt dat watt alles oplost, dat Japan altijd gelijk heeft, en dat een home cinema-receiver je leven verrijkt.
Het bleek slechts de warming-up. Maar iets begon te knagen. Alsof ik Prince opzette en alleen de cowbell hoorde. Ik wilde meer.

Een vriend van mij had twee JBL Northridge E80 staan. Hij had geld nodig voor een etentje met een meisje. Ik vroeg niet door. Vriendschap heeft grenzen, maar JBL's voor een habbekrats niet. Dus ik gaf hem geld voor twee pizza's en een fles Lambrusco. Deal.

Die JBL E80 Northridge waren groot. Echt groot. Kasten waar je in principe een student in kunt huisvesten. Aangesloten op die Yamaha... en ja hoor: eindelijk gebeurde er iets. Meer body, meer druk, meer leven. Dit leek ergens op.

Niet perfect. Maar voor het eerst dacht ik: oké... dit begint ergens op te lijken.

En toen kwam de volgende stap; misschien wel de belangrijkste uit die fase: vinyl.
Ik tikte een Onkyo CP-1050 op de kop bij Musik Produktiv in Ibbenbüren; de plek waar ik vroeger gitaren kocht en mezelf muzikaal serieus nam.

Naald erop. Eerste plaat.

Vinyl-porno. Ik was verworden tot zo'n platenfetisjist; de vinyl-pimp. Het type dat stof wegblaast alsof het cocaïne-residu is op een spiegeltje. Die zijn platen betast met dezelfde eerbied als een puber die voor het eerst een BH-sluiting probeert open te krijgen; trillende handen, zweetdruppels en doodsangst om niet te vroeg klaar te komen.

Ja, het klonk beter. Veel beter zelfs. Maar toch... er miste iets. Het was alsof je een bolletje ijs met slagroom eet en halverwege beseft dat de slagroom uit een goedkope spuitbus komt.

De openbaring: van herrie naar muziek

Wat wist ik eigenlijk? Niks. Tot ik, met de jaren en een beetje wijsheid, leerde luisteren. Niet tijdens het stofzuigen, maar met aandacht. Met oren die kritisch werden; zoals een doorgewinterde sommelier die geniet van een Château Mouton Rothschild - Premier Grand Cru.

Ik viel in een konijnenhol en ontdekte een wereld waar merken klinken alsof ze door dichters zijn verzonnen: Audiolab, ATC, Rega, MoFi, Elipson, Ortofon, Gato, enz.; het was alsof ik jarenlang bij McDonald's had gegeten en opeens ontdekte dat er sterrenrestaurants bestaan.

En ik leerde mensen kennen. AudioLaan in Apeldoorn. Mark van der Laan. Luisterdagen. Een 'grote f*ck-you-winkel' voor je portemonnee; je loopt er binnen en je oren en ogen beginnen tegelijk te kwijlen.

Ik nam een AVI 10" subwoofer mee, want als ik naar house en techno luister, wil ik op m'n flikker krijgen en het gevoel hebben dat ik betrapt word.
Wow, dat was al een stap in de goede richting. Tering, wat een punch. Alleen miste ik nu weer mid en hoog. Zucht.

Ik werd uitgenodigd door AudioLaan om eens naar een luisterdag te komen, geen idee wat ik zou verwachten.
Publiek van alle soorten: de liefhebber die de frequentierespons van een netsnoer kan opdreunen; de romanticus die zweert bij eikenhouten klankkasten; en de "hele normale" Bose-gelovige die na één sessie ontdekt dat er buiten het winkelcentrum nog een planeet bestaat.

Wat Mark bij AudioLaan anders doet dan die dozenschuivers? Hij verkoopt je geen apparatuur, hij verkoopt je een beleving zonder die pretentieuze hifi-bullshit. Geen gladde praatjes over kristalstructuren in je kabels, maar gewoon: "Ga zitten, houd je bek en luister." De winkel voelt als een huiskamer waar je per ongeluk blijft hangen met een glas wijn. Hij heeft het geduld van een heilige; terwijl ik voor de honderdste keer twijfelde tussen twee nuances, bleef hij rustig bijschenken. Dat is zeldzaam in een wereld waar veel dealers je behandelen alsof je een examen moet afleggen voordat je aan de volumeknop mag zitten.

De keuze: mijn set van nu

Na wikken en wegen, luisteren en discussiëren; na veel appjes en nog meer koffie; en na een kratje Alfa pils als vredesoffer voor alle tijd die ik bij AudioLaan heb opgesnoept, kwam ik na een paar luisterdagen hierop uit. Wat zal die vent me zat zijn geweest.

Audiolab 8300XP eindversterker; deze stroomjunk levert power als een goederentrein op topsnelheid (en dat is geen toeval dat ik die vergelijking maak).

Nóg een paar luisterdagen later scoorde ik een WiiM Ultra om te streamen. Meer helderheid. Hij doet het net iets beter dan die Yamaha AV-versterker, want die streamde als een dement Minion met heldere momenten van LSD.

En ja hoor voorjaar 2026, opnieuw wisselstoring in Apeldoorn, niet bij ProRail, maar dit keer bij AudioLaan. Sta ik daar ineens oog in oog met twee MoFi SourcePoint 888 en de 10 Master Edition. De 888 is een beest, een vloerstaander die je darmen herinnert aan je laatste bezoek aan de technoclub. Maar mijn oren zeiden wat anders.

Ik ben verslaafd geraakt aan dat open, ongeforceerde geluid van de MoFi-speakers. Godver, wat klinkt dat mooi, maar neem ik nu de SourcePoint 10? Of de SourcePoint 888? Klote wissel in Apeldoorn toch ook. 

Uiteindelijk heb ik, onder het genot van een koud 'vergist druivensap' een paar nummers opgezet: Miles Davis - So What en Jaydee - Plastic Dreams. Halverwege wist ik het al: dit werd de MoFi SourcePoint 10 Master Edition bij AudioLaan.

Waarom de SourcePoint 10 Master Edition? Omdat die 10-inch concentrische driver een soort ruimtelijkheid geeft die ik bij die zuilen miste. Het is die 'point source' magie: alle muziek komt uit één punt, precies zoals George Michael het bedoelde als hij voor je neus staat te galmen. Geen fase-gezeik, geen overdreven gedoe, maar een eerlijkheid die bijna pijnlijk is. En laten we wel wezen: die 10's hebben een retro-uitstraling die perfect past bij mijn afkeer van moderne 'design-audio'. Het zijn eerlijke, dikke monitoren. Geen gedraai om de hete brij.

Die andere zijn simpelweg te groot voor mijn woonkamer. Al blijft de gedachte knagen: wat gebeurt er als ik ooit groter ga wonen... of samen ga wonen?

Ach, hoe dan ook: mijn vriendin vindt het allemaal prima. Ze houdt tenslotte ook van muziek en goed geluid, en dat scheelt een hoop. Op luisterdagen hoor ik mannen soms bijna verontschuldigend fluisteren dat hun speakers alleen mogen als ze wit zijn, compact, en bij de gordijnen passen. Het befaamde WAF-probleem: Wife Acceptance Factor. Ze knikken er een beetje schuldbewust bij, alsof ze net hebben toegegeven dat ze stiekem nog steeds naar Modern Talking luisteren.

Ik knik begripvol. Thuis staan nu twee MoFi-kasten die groter zijn dan mijn eerste auto. En niemand die er iets van zegt. Sommige mannen hebben geluk.

Het grappige: ik ben nu op een punt waar ik weet dat perfectie niet bestaat. Audio is geen bestemming; het is een reis. Net als de spoorsector: je denkt dat je een perfecte planning hebt gemaakt, en dan besluit een wisselstoring in Apeldoorn je dag te 'verpesten'.

De moraal: leren luisteren

Wat ik heb geleerd: merknamen zeggen niets; duurder is niet altijd beter, maar goedkoper is meestal wel slechter. Je oren liegen niet; je portemonnee kan wel huilen. De grootste upgrade is niet je apparatuur; het is je bereidheid om echt te luisteren.

En als iemand vraagt waarom ik zoveel geld aan speakers uitgeef, zeg ik: Voor hetzelfde geld had ik een dure auto kunnen kopen die na drie jaar niets meer waard is. Mijn speakers daarentegen? Die blijven me veertig jaar lang blij maken.

Uiteindelijk gaat het niet om het gear, maar om de muziek. Om George Michael die eindelijk klinkt zoals bedoeld. Om Prince die rillingen geeft. Om Nile Rodgers; dat ene baslijntje in een G-funk track dat nu eindelijk de diepte heeft die het verdient.

Van gele gel voor 2 gulden naar MoFi SourcePoint 10. Niet slecht voor een jongen uit Ootmarsum... die ooit een koptelefoon opblies en dacht dat watt alles was.

Hip Hip Chin Chin! Mark.

[morca]

Mooi geschreven!
En welkom op het forum

[Geerdie]

Geniaal verhaal!
Leest lekker weg ook met de nodige herkenningspunten.

[Richi]

Wat een heerlijk verhaal en o zo herkenbaar. Top dat je hierop bent uitgekomen en genieten maar!

En welkom op het forum!

[haythijs]

Geweldig geschreven en zo herkenbaar ook hier. 😁
Welkom en veel plezier !

[Mediator]

George Michael. Wat moet ik daar over zeggen. Voor mij moet zoiets ook goed klinken anders haak ik meteen af. Ik denk dat iedereen wel één of een aantal artiesten zo heeft die een speciale plek hebben. Fijn dat je met die Mofi's je ding hebt gevonden. En muziek op één, voor mij ook nooit anders geweest.

[Xander32]

Welkom levensgenieter 👋🏻, het strategische deel ervan moet je maar een keer uitleggen 🤓
Toffe speakers, die kwamen ook op mijn lijst te staan indien ik nu moest omzien naar nieuwe ls.


P.s. heb je wellicht een fotootje van je set?

[purple300]

Het best geschreven verhaal op dit forum. Alle complimenten.

[CinéHome]

De horror!

Waarom de voorste pootjes op het tapijt?
Waarom niet 12 graden ingedraaid?
Waarom de apparaten op de vloer?
en
WAAROM DE SPAGHETTIDRAADJES? 😱

[Kwabbernoot]

Ik heb niet de indruk dat dit de set van Chef77 is...

PS: Mooi verhaal, mijn dank daarvoor.

PPS: Misschien past dit draadje beter in "Showcase"?

[Mediator]

die kwamen ook op mijn lijst te staan indien ik nu moest omzien naar nieuwe ls.

Serieus Xander32? Je Kensingtons aan de kant?

[Kingpin]

Welkom mede Tukker 
Mooi verhaal ook, en dat voor een Tukker (die praten normaliter niet zoveel ).

[Kwabbernoot]

Nou, Oldenzaal (en Ootmarsum) is ook zowat Duitsland. 

[CinéHome]

Ik heb niet de indruk dat dit de set van Chef77 is...

Nee. Dat besef ik.
Het lijkt een set van een VS klant als ik de stopcontacten zie. Wel grappig dat die ook een Wiim heeft.

[Xander32]

Indien staat er volgens mij 😉

Serieus Xander32? Je Kensingtons aan de kant?

Serieus Xander32? Je Kensingtons aan de kant?

[Mediator]

Indien staat er volgens mij 😉

Maar stel je had ze dan niet, dan ...

[sschot]

Welkom Chef

Ik kijk terug op ons leuke gesprek tijdens een meeting!

Geniet vooral heel veel van je set en "zwijmel" weg in het luisteren naar de muziek!

[Chef77]

Welkom mede Tukker 
Mooi verhaal ook, en dat voor een Tukker (die praten normaliter niet zoveel ).

ach m'n moeder zei al: geef hem 1 gulden en hij lult voor 2 gulden 

[Chef77]

Hier een fotootje van de set

[brt]

Leuk verhaal! En welkom op het forum. Snel ff een draadje aanmaken in showcase

PS deze foto kan ik niet openen... EDIT: nu wel zichtbaar, nice!

[AudioLaan]

ach m'n moeder zei al: geef hem 1 gulden en hij lult voor 2 gulden 

Hmm, voorzichtig aangehouden door moeders..

[CinéHome]

Mooie set! De Sourcepoints zijn super.

[katwax]

Welkom en vooral genieten zou ik zeggen van zo'n mooie set.
Audiolaan zorgt voor Mofi magie blijkbaar 

Btw ik lees niets over akoestiek en plaatsing niet, dit kan je set nog vele malen mooier laten klinken.

[vanzomereng]

Welkom hier en bedankt voor je fraaie uiteenzetting 

Fraaie set ook 

[SpaceJS]

Mooi verhaal en mooie set, welkom op het forum