Welke vragen wil jij stellen aan Neil Patel (de ontwerper van Avalon)?

[reMC]

Wat is dat, "de informatie op de CD"? Dat is voor mij een serieuze vraag.

Ook voor mij is dat een serieuze vraag. Ik zet wat ik uit een set hoor af tegen mijn live-ervaringen, als dat heel erg overeenkomt stel ik dat dat de set behoorlijk neutraal is. Zo zwart-wit en gemakkelijk te bepalen is het natuurlijk niet (verschillende cd's moeten extreem diverse ambiances kunnen weergeven, ook dat is voor mij een 'richtlijn' voor neutraliteit), maar wel de essentie. Ik had misschien niet over 'neutraal' moeten beginnen (of was ik dat niet?), iedereen heeft daar een andere idee bij. Ik vind het gewoon belangrijk dat mijn set klankkleuren kan weergeven die er in het echt ook zijn en dat is, om on-topic te blijven, precies wat ik mis in Avalon speakers en dus snap ik niet wat Neil bedoeld met zijn verhaaltjes over transporteren bijvoorbeeld

[Arieson]

Ook voor mij is dat een serieuze vraag. Ik zet wat ik uit een set hoor af tegen mijn live-ervaringen, als dat heel erg overeenkomt stel ik dat dat de set behoorlijk neutraal is. Zo zwart-wit en gemakkelijk te bepalen is het natuurlijk niet (verschillende cd's moeten extreem diverse ambiances kunnen weergeven, ook dat is voor mij een 'richtlijn' voor neutraliteit), maar wel de essentie. Ik had misschien niet over 'neutraal' moeten beginnen (of was ik dat niet?), iedereen heeft daar een andere idee bij. Ik vind het gewoon belangrijk dat mijn set klankkleuren kan weergeven die er in het echt ook zijn en dat is, om on-topic te blijven, precies wat ik mis in Avalon speakers en dus snap ik niet wat Neil bedoeld met zijn verhaaltjes over transporteren bijvoorbeeld

Remko,

Mis je dat gevoel alleen bij Avalon speakers of ook bij anderen?

[DIY_Freak]

Ik vind het gewoon belangrijk dat mijn set klankkleuren kan weergeven die er in het echt ook zijn en dat is, om on-topic te blijven, precies wat ik mis in Avalon speakers en dus snap ik niet wat Neil bedoeld met zijn verhaaltjes over transporteren bijvoorbeeld

Ik heb toch al heel wat drivertjes beluisterd, maar vind dat de Accuton drivers bij uitstek in staat zijn om zichzelf weg te cijferen, mits goed gefilterd!. Ik heb dat met name bij Marc Heijligers kunnen horen, alweer een tijdje terug en volgens mij zijn die speakers inmiddels enkele grote stappen vooruit in de evolutie (ben erg benieuwd Marc! )

Maar ik herken ook wel iets in je kritiek... Soms kan het net iets 'te' zijn, te precies/nauwkeurig/helder/whatever. Wat mij betreft kom je dan al heel snel uit bij de bron van al het kwaad: de opname... Echt mooie minimalistische opnames zijn op een hand te tellen. Het gros wordt multi mic, closerange opgenomen in op het mengpaneel in de ruimte 'geplaatst'. En dat is... bij gebrek aan betere termen eigenlijk... volkomen klote... en ook meteen de basis van het geluid. Dan heb je nog de ruimte, die qua niveau (spl) vaak op dezelfde voet staat met de speaker, of soms zelfs de speakers overstemt. Wat dat betreft is het een legitieme keuze om voor een softere/vergevingsgezindere speaker te kiezen. En de kamereffecten... daar wordt over het algemeen veel te weinig aandacht aan besteed!

Overigens vond ik het interview ook wat tegenvallen. Had graag wat 'guts and details' gehoord en dat is erg onderbelicht gebleven. Ik stuiterde bijna van m'n laptop toen ik de eerste paar minuten hoorde, maar als je even blijft hangen, went dat filosofische gezwets wel... min of meer Neemt niet weg dat ik de achterliggende gedachten wel kan volgen en het er in de basis helemaal mee eens ben.

[reMC]

Remko,

Mis je dat gevoel alleen bij Avalon speakers of ook bij anderen?

Er zijn wat mij betreft maar heel weinig speakers (en andere componenten) die echt tot de essentie van muziekweergave komen en MUZIEK weergeven: mooie 'echte' klankkleuren, noten laten uitklinken.... Voorbeelden zijn Von Schweikert, 47Labs, JM Reynaud, Harbeth etc.. Dit zijn ook bepaalde geen dure luidsprekers en toevallig vrijwel allemaal ben ik ze tegengekomen via Audio-Cube, die ook een van de organisaties achter de Sonatine is...

Als ik lees dat iemand zijn sound in de Avalon heeft gevonden, vind ik dat geweldig; eindelijk eens iemand die vindt wat hij zoekt. Maar ik vind niet wat ik zoek in Avalon. Avalon kan HEEL veel (meer dan veel andere speakers) maar juist niet wat ik zoek. Dit gaat natuurlijk op voor de Avalons die ik gehoord heb in bepaalde sets. Ik weet helaas niet meer welke Avalons en in welke sets...

[Marc Heijligers]

Soms kan het net iets 'te' zijn, te precies/nauwkeurig/helder/whatever.

Ik hoor wel vaker dat de Avalons een soort van ultieme precisie, nauwkeurigheid zouden hebben. Ik ben het daar zelf niet mee eens.

Je kan aan de overdracht zowel zien (en je kan het ook horen) dat de Avalons redelijk wat mid-prominence hebben. Dat geeft een enigzins nasaal en forward geluid. Heel direkt, maar beslist niet neutraal, en zeker niet "warm" of "zwoel".

Verder hebben de Thiel units de neiging om "hard" te klinken. Het is een kunst om uit deze units een wat warmer timbre te toveren. Ik vind zelf dat de Avalons die ik zelf gehoord heb daar niet helemaal in geslaagd zijn.

Marc

[DIY_Freak]

Ik hoor wel vaker dat de Avalons een soort van ultieme precisie, nauwkeurigheid zouden hebben. Ik ben het daar zelf niet mee eens.

Je kan aan de overdracht zowel zien (en je kan het ook horen) dat de Avalons redelijk wat mid-prominence hebben. Dat geeft een enigzins nasaal en forward geluid. Heel direkt, maar beslist niet neutraal, en zeker niet "warm" of "zwoel".

Verder hebben de Thiel units de neiging om "hard" te klinken. Het is een kunst om uit deze units een wat warmer timbre te toveren. Ik vind zelf dat de Avalons die ik zelf gehoord heb daar niet helemaal in geslaagd zijn.

Marc

Ik ken de Avalons niet goed genoeg, maar m'n opmerkingen hadden ook meer betrekking op de Accuon unts an sich. En dat is een kwestie van filteren. Wat dat betreft zijn we het denk ik eens.

Groet,
Hans.

[DA BoSS]

Ook voor mij is dat een serieuze vraag. Ik zet wat ik uit een set hoor af tegen mijn live-ervaringen, als dat heel erg overeenkomt stel ik dat dat de set behoorlijk neutraal is.

toch grappig, ik zou juist zeggen dat jij alles nastreeft behalve neutraliteit (nml. essentie, beleving, emotie ed).
zo zie je maar, dat begrip heeft kennelijk voor ieder weer een andere lading

[ruud2]

leuk interview, dat arrogante verdwijnt in de loop van het gesprek als het "opgang" komt.
Ook zijn visie op het "avalon "denken begrijp ik wel , maar wel bla bla verkooptechnisch.
wel voelt hij zich enigszins geflateerd door de copieen, de vergelijking met de ferrari....nou ja waarom moet alles daarmee worden vergeleken ....
( een andere was hem kort geleden voor met een "echte" mooi rode uitvoering die wel die naam mocht voeren).
Maar misschien zijn er wel ontwerpen of klonen zijn die misschien wel de orginelen benaderen of zelfs overtreffen, al of niet commerciel haalbaar......
soms is een klein landje zeer inventief ook al lijken de cabinetten op avalons, van sommige kunnen ze daar aan de overkant van de plas toch nog wat leren.
( niet van mij overigens )
Jammer dat daar geen gebruik of lering van wordt gemaakt, maar aan de andere kant doet ferrari dat ook niet gewoon omdat er geen (grote) naam achterzit.
en dan nog moeten de ideeen passen.
Als DIY pakken wij wel de handschoen op , zie het forum ( en anderen) met vele mooie en goed doordachte ontwerpen.

Ruud.

[reMC]

toch grappig, ik zou juist zeggen dat jij alles nastreeft behalve neutraliteit (nml. essentie, beleving, emotie ed).

[fgroen]

De enige Avalon die ik gehoord heb was de Osiris, nog voor het Accuton tijdperk. Set: Jadis voor-eind combinatie, Wadia loopwerk/DAC combinatie en Goldmund Studio patenspeler met vdHul Grasshopper element.

Eerste indruk (set was een beetje aan het spelen terwijl mensen stonden te beppen) was duf en vlak. Na ongeveer 10 minuten luisteren went dat en blijkt, dat de speakers eigenlijk gewoon geen krimp geven en een heleboel dingen niet doen die andere speakers wel doen. (kleuren, kastwanden die geluid staan te braken, diffractierommel etc.) Tevens blijkt dan ook, dat alles in het muziek signaal aanwezig is, en proportioneel precies klopt. Het was de eerste set die ik ooit gehoord heb, die extreme subtiliteit met brute power kon combineren. Waarbij de brute power (bijv. een drum kit waar een drummer even helemaal op los ging) tot op het bot doorspekt was van alle details die er bij dat instrument zijn te horen. Niets meer, niets minder.

De opname wordt inderdaad heel erg belangrijk, want dat is het enige wat je nog hoort. Er is helemaal niets in de speaker die het een beetje opleukt. Voor mij stond het toen al vast: hiernaar ben ik op zoek. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Van de B&W N801D ben ik bijv. ook erg onder de indruk, mits met de juiste elektronica aangestuurd. Goede opnamen klinken op dit soort systemen geweldig, slechte opnamen vallen door de mand.

Echter, het aantal systemen die het fundamenteel goed doen zijn op de vingers van een hand te tellen. De meesten bakken er m.i. gewoon niets van. Soms kan het dan wel leuk klinken, maar daar blijft het dan bij. Die charme is dan ook meestal maar van korte duur. Wat er feitelijk gebeurt, is dat er onvolkomenheden in de opname of opnametechniek worden gemaskeerd, m.a.w. door de mantel der leifde bedekt. Allemaal heel erg leuk, maar als je een keer een goede opname hebt, hagt daar dus ook een gordijn voor, en kun je dus niet de kern van de expressie raken.

Kortom, van speakers waarbij de kastkleuring een "cruciale" rol speelt in het totaalplaatje klopt m.i. fundamenteel iets niet. Kan misschien wel leuk klinken, maar zal nooit een natuurgetrouwe reproductie van de intentie van de opname zijn.

Nu is dit slechts mijn mening, en wat mij betreft hoeft niemand het hiermee eens te zijn. Zoveel zielen, zoveel meningen. Dat geeft bestaansreden aan de grote diversiteit aan merken. Dus wat mij betreft: veel plezier ermee, ik vermaak me ook wel. 

[Marc Heijligers]

Er zijn wat mij betreft maar heel weinig speakers (en andere componenten) die echt tot de essentie van muziekweergave komen en MUZIEK weergeven: mooie 'echte' klankkleuren, noten laten uitklinken....

Bij menigeen (klassiek) live concert sluit ik de ogen met de vraag "wat zou ik er van vinden als het thuis zo zou klinken". In 90% van de gevallen zou ik antwoorden "uit het raam met die stereo installatie thuis". Het live concert zit dicht, het resoneert, het heeft geen diepte, het is niet transparant, de klank kleur is wollig of juist knoeperd hard, de ene noot is in de ruimte nog aan het nazingen terwijl de volgende er alweer bruut overheen komt etc. etc. In hifi zin slecht. Maar als de muziek mooi is, interesseert me dat geen moer.

De vraag is, wat wil je thuis? Hetzelfde, of iets wat het "mooier maakt"?

Ik heb daar altijd het volgende gedachten-experiment bij. Stel, je hebt een tijdmachine, en je kan jezelf transporteren naar de tijd dat Rembrandt zijn Nachtwacht aan het schilderen is. Daar sta je dan naast hem (gelukkig ziet hij je niet, want anders kon je wel eens een discontinuiteit in de tijdskromme creeeren!!!  ), met de beste foto apparatuur van de wereld (analoog natuurlijk  ). Je fotografeert de scene, gaat terug naar vandaag, en drukt het op hetzelfde formaat af als het schilderij. Haarscherp, exacte kleurstellingen etc. etc. Je hangt het naast de Nachtwacht, en stelt het publiek wat ernaar komt kijken de volgende 2 vragen:
- Welke is realistischer?
- Welke is mooier?
De eerste vraag is onomstotelijk te beantwoorden. De tweede vraag zal meer verschillende reakties teweeg brengen. Uiteraard heeft Rembrandt bewust met het licht gespeeld, en de scene mooier voorgesteld dan dat ie in de praktijk is. Als je dat effect mooi vindt, dan kies je voor het schilderij (net zoals ik dat waarschijnlijk zal doen).

Ik denk dat het met muziek beleving niet veel anders is. Realistisch of mooi is niet noodzakelijk hetzelfde.

Terug naar het schilderij, wat voor de ene setting mooi is als schilderij met speciale technieken, is voor een ander scenario weer ongeschikt. Laten we zeggen dat we het Rembrandt resultaat met een druk op de knop kunnen Photoshoppen. Al je al je vakantie foto's door zo'n filter haalt, wordt dat wat saai vrees ik zo.

Aangezien ik zelf van een groot aantal muziekstijlen houdt, is het moeilijk om voor een bepaalde opmerkelijke eufonische kleuring te kiezen. Ella Fitzgerald of Billie Holiday klinken onovertroffen fantastisch over een oude buizenradio, maar als je met deze setting bijv. het geweld van Bjork draait, dan plakt dat niet echt. Met mijn Audio Note E-s had ik een soort haat-liefde verhouding. Geweldige speaker, begrijp met niet verkeerd, op sommige muzieksoorten onovertroffen. maar met drukke stukken koor muziek in een kamer met veel reflecties wist je niet hoe snel je de boel zachter moest zetten. Idemdito met de meeste monitor speakers. Erg "open", maar het mist vaak de suiker, zeker bij harde volumes, maar meer nog bij zachte volumes! En laat ik nu graag naar Bach/Mozart/Brahm/Berlioz/Szymanowski e.d. luisteren, net zoals Bjork/Lamb/Tool/Bush/King Crimson/Diana Krall/Jeanette Lindstrom/Brian Eno/Laurie Anderson/Bugge Wesseltoft/Hildegard of Bingen/Part/Steve Reich, etc. etc. etc. Dus geen midrange voicing, geen "lekker fris" hoog, geen overzwoele romantische bas. Erg lastig , want heb je iets extreem "mooi" gevonden in een ontwerp (bijv. een gigantische drive bij R&B muziek), blijkt het als een kaartenhuis in elkaar te storten bij klassieke kamermuziek (solo piano, strijk kwartet).

Wat me opvalt is dat met een goede koptelefoon bijna alles "goed" klinkt. Zelden "extreem" of "overweldigend", ook niet overdreven "live", maar wel zeer breed inzetbaar. Dat verwacht ik ook van een speaker. In dat opzicht ben ik het eens met Patel als hij zegt dat een speaker geen muziek instrument is (los van het feit of hij dat zelf kan maken...), of met fgroen dat een goede speaker in eerste instantie niet opvalt (afhankelijk van het gebruikte bron materiaal uiteraard). Een speaker mag wat mij betreft bij een slecht opgenomen piano ook zo klinken. Ik hoef niet overal een warm sausje eroverheen, want dat komt niet overeen met mijn live muziek ervaringen. Bij een piano mag wat mij betreft de kast van de piano flink nagonzen ten koste van transparantie. Dat geeft een lading energie, en dat is voor mijn (persoonlijke) muziek beleving erg belangrijk. Ik ben alleen allergisch voor "hardheid" en "slissend hoog", dus daar neig ik naar een consessie om een groter aantal opnames speelbaar te houden op belachelijk hoge volumes.

Voorbeelden zijn Von Schweikert, 47Labs, JM Reynaud, Harbeth etc.. Dit zijn ook bepaalde geen dure luidsprekers en toevallig vrijwel allemaal ben ik ze tegengekomen via Audio-Cube, die ook een van de organisaties achter de Sonatine is...

Ook bij die merken wisselt het nogal eens van erg mooie speakers tot matjes of zelfs (naar mijn mening) een "vergissing".

Als ik lees dat iemand zijn sound in de Avalon heeft gevonden, vind ik dat geweldig; eindelijk eens iemand die vindt wat hij zoekt. Maar ik vind niet wat ik zoek in Avalon. Avalon kan HEEL veel (meer dan veel andere speakers) maar juist niet wat ik zoek. Dit gaat natuurlijk op voor de Avalons die ik gehoord heb in bepaalde sets. Ik weet helaas niet meer welke Avalons en in welke sets...

Misschien moet het dan niet generiek "Avalons" noemen. Die maken nl. een flinke evolutie door de laatste 15 jaar.

Maar grosso modo heb je natuurlijk volkomen gelijk. Een speaker vind je mooi of niet, punt uit.

Marc

[reMC]

Bij menigeen (klassiek) live concert sluit ik de ogen met de vraag "wat zou ik er van vinden als het thuis zo zou klinken". In 90% van de gevallen zou ik antwoorden "uit het raam met die stereo installatie thuis". Het live concert zit dicht, het resoneert, het heeft geen diepte, het is niet transparant, de klank kleur is wollig of juist knoeperd hard, de ene noot is in de ruimte nog aan het nazingen terwijl de volgende er alweer bruut overheen komt etc. etc. In hifi zin slecht.

Precies, dat zijn live concerten. Daar is geen plaatsing, geen diepe soundstage etc. etc., je zei het zelf allemaal al. Wel zijn er inderdaad uitzingende noten van het ene instrument waarnaast een ander instrument zijn eigen ding doet en misschien wel super droog en strak klinkt. Dat is live muziek en daar krijg ik het warm van, daarom kan het me thuis TOTAAL niet schelen als er geen superscherpe plaatsing is bijvoorbeeld. Ik wil gewoon die verfijnde klanken van ieder instrument horen en toch een goed onderscheid tussen de diverse instrumenten kunnen maken, niet qua plaatsing maar qua klank. In 'hifi-zin' vind ik het dus alleen maar geweldig als er amper plaatsing maar wel superrealistische timbres te bekennen zijn.

Ik denk dat het met muziek beleving niet veel anders is. Realistisch of mooi is niet noodzakelijk hetzelfde.

Live muziek (de realiteit) is inderdaad niet altijd mooi, dat ben ik met je eens. Maar het is ALTIJD nog mooier dan welke set ook die thuis staat. En als de artiest goed is zit ik vol aandacht te luisteren, ben ik aan genieten en krijg ik kippevel. Als me dat thuis ook lukt, ben ik tevreden. En dat lukt me niet met scherpe plaatsing en een diepe soundstage etc, maar wel met levensechte timbres, want daar luister ik in de live-situatie naar.

Weer over het gros speakers: die richten zich wat mij betreft juist op plaatsing, detail, diepe bassen, van die dingen die gelijk opvallen als je begint met luisteren. Maar een goede speaker (of complete set) valt juist niet op. Het is de muziek die moet opvallen en dat verschilt van opname tot opname. Zo kan dat inderdaad een lelijk opgenomen piano zijn. Maar ik vind het zeker nog lelijker als een set de piano gaat manipuleren, dat valt me zeker gelijk op en heb ik gelijk last van...omdat de piano niet mooier gemaakt kan worden zonder dat dat ten koste gaat van goede punten van de opname en de piano, dat kan gewoon niet. Iedere 'verbetering' die een SET aan een opname brengt, gaat altijd ten koste van iets anders...en vrijwel altijd is dat iets wat bij mij het live-gevoel ontneemt, want de timbres zijn dan vaak minder realistisch...

Als afsluiting voor nu: als iets niet realistisch is maar wel mooi dan is dat geweldig. Maar ik betrap mijzelf er altijd op dat ik iets pas mooi vind en als het naar mijn idee realistisch is en dus gaan die twee zaken voor mij hand in hand...

Ook bij die merken wisselt het nogal eens van erg mooie speakers tot matjes of zelfs (naar mijn mening) een "vergissing".

Zeker...

Misschien moet het dan niet generiek "Avalons" noemen. Die maken nl. een flinke evolutie door de laatste 15 jaar.

Ik ben zeer benieuwd naar de nieuwe generatie Avalons, dus als iemand een plaatsje vrij heeft...

[Marc Heijligers]

Precies, dat zijn live concerten. Daar is geen plaatsing, geen diepe soundstage etc. etc., je zei het zelf allemaal al.

Nou ja, geen is ook overdreven, en hangt af van de scene.

daarom kan het me thuis TOTAAL niet schelen als er geen superscherpe plaatsing is bijvoorbeeld

Welnu, op de CD staat iets anders wat je meestal live ervaart. Daar wordt ge-mixed, en spatiele informatie aan toegevoegd. Ik weet zelfs van klassieke opnames, die op Quad Electrostaten in een kerk werden afgespeeld om echo toe te voegen! Als dat gebeurd is, wil ik dat terug horen. Anders klopt er iets niet aan je keten.

Als ik Hildergard of Bingen, A breath on the feather of God thuis speel, wil ik horen dat een sopraan alleen bezig is in die grote kerk. De interactie van de zangeres met de ruimtelijke akoestiek is een cruciaal element van de muziek. Ik wil ook horen waarom Haitink zijn Mahler langzaam speelt, omdat anders de akoestiek van het Concertgebouw orkest vol loopt.

Ik wil gewoon die verfijnde klanken van ieder instrument horen en toch een goed onderscheid tussen de diverse instrumenten kunnen maken, niet qua plaatsing maar qua klank.

Ik wil het allebei! Want afhankelijk van de opname is soms de klank een brei, maar is juist de plaatsing cruciaal. Luister maar eens naar Arvo Part, de CD "Profundis". Zonder diepte plaatsing doe je de muziek tekort.

Live muziek (de realiteit) is inderdaad niet altijd mooi, dat ben ik met je eens. Maar het is ALTIJD nog mooier dan welke set ook die thuis staat.

Geen idee of we over hetzelfde plaatsen, maar de meeste live-pop concerten zijn niet om aan te horen. Standaard staat het veel te hard, moet je moeite doen om iets van de zang te verstaan, is de klankbalans compleet kapot etc. etc. Toen ik 2 jaar geleden op het North-Sea Jazz festival was, idemdito. De meeste concerten werden ruw verstoord door het geluid. Dan oneindig veel liever thuis op de installatie, dat brengt heel wat meer muziek over.

Zelfs piano concerten zijn soms zo lomp uitgevoerd, dat er van de piano niets te horen is.

Weer over het gros speakers: die richten zich wat mij betreft juist op plaatsing, detail, diepe bassen, van die dingen die gelijk opvallen als je begint met luisteren. Maar een goede speaker (of complete set) valt juist niet op. Het is de muziek die moet opvallen en dat verschilt van opname tot opname.

Of sterker nog, tijdens de opname! Waar een symfonie orkest het ene moment open en transparant klinkt, is het een paar secondes later dicht en resonant. Hangt af van welke secties spelen, in welke toonsoort, en op welk volumeniveau, en of er impulsief of continue gespeeld wordt.

Maar ik vind het zeker nog lelijker als een set de piano gaat manipuleren, dat valt me zeker gelijk op en heb ik gelijk last van...omdat de piano niet mooier gemaakt kan worden zonder dat dat ten koste gaat van goede punten van de opname en de piano, dat kan gewoon niet. Iedere 'verbetering' die een SET aan een opname brengt, gaat altijd ten koste van iets anders...en vrijwel altijd is dat iets wat bij mij het live-gevoel ontneemt, want de timbres zijn dan vaak minder realistisch...

Welke set je ook over spreekt, ze manipuleren allemaal! De spullen die je zelf op noemt zijn aan de warme kant afgestemd, en hebben veel "push". Dat valt ook in mijn smaak niveau (vandaar dat mijn Milestones geen replicas van een Avalon zijn, die zijn klinischer), maar het is een ontwerpkeuze, en het is geen eenduidige keuze die altijd tot betere resultaten leidt.

Luister eens naar de typische verschillen in timbre van (klassieke) opnames van de volgende labels: Deutsche Grammophon (relatief veel mid), Decca (warm), Philips (naar mijn idee relatief neutraal), Chandos (zeer transparant; veel hoog), Nimbus/ASV (overdreven warm), RCA (mid), etc. etc. Dat geldt niet voor iedere opname, maar het is wel een trade-mark over de catalogus heen. Als ik bij Nimbus de bas een beetje terug regel, heb ik een veel realistischer, muzikaler en aangenamer geluid, zonder geweld te doen aan de opname.

Als afsluiting voor nu: als iets niet realistisch is maar wel mooi dan is dat geweldig. Maar ik betrap mijzelf er altijd op dat ik iets pas mooi vind en als het naar mijn idee realistisch is en dus gaan die twee zaken voor mij hand in hand...

Ik denk dat het eerder een kwestie van prioriteiten is. Voor ieder geldt dat er verschillende aspecten van muziek en geluidsweergave de onderbuik adresseert. In dat opzicht kiest ieder zijn eigen kleuring of stempel.  Alleen zijn bepaald soorten kleuringen beter bestand tegen een groot oeuvre aan muziek dan anderen. En als je van Mel Torne, via middeleeuwse luit werken tot aan Rage against the machine draait, kan je je niet teveel "stempel" permiteren. Dat zou een groot deel van de collectie onluisterbaar maken.

Marc

[eric_audio]

Erg leuk interview Garmt (en leuk om mijn vraag terug te horen).

Overigens ben ik het met hem eens dat een luidspreker geen muziekinstrument is en dus zelf geen bijdrage moet leveren. Ik weet het, ik heb luidsprekers uit het andere "kamp" nog nooit gehoord, maar gevoelsmatig kan dat (althans voor mij) niet kloppen.

[reMC]

Marc, ik ben het vrijwel helemaal met je eens. Met live muziek bedoel ik akoestisch (dat vergeet ik er ALTIJD bij te schrijven), versterkte concerten zijn eigenlijk helemaal geen referentie.

Over de spullen die ik noemde: in vergelijking met andere speakers klinken ze voor sommigen inderdaad 'warm', maar ik vind ze juist 'natuurlijk' klinken. Kille, dode opnames klinken op die speakers ook kil en dood, maar de instrumenten hebben (mits op de opname) wel iets van een mooi natuurlijk timbre. Veel mensen vinden dat inderdaad een sausje, ik totaal niet, omdat ik het op akoestische live-muziek vind lijken.

Eric, ik snap je, maar elke luidspreker levert helaas zijn bijdrage. Conventionele luidsprekers doen dat onder andere door te dempen (en dat te tunen zodat het wel naar ontwerpers' wens klinkt) en de Sonatine doordat de kast meetrilt (en dat te tunen zodat het wel naar ontwerpers' wens klinkt) Het is de ontwerper zijn taak om de bijdrage zo min mogelijk hoorbaar te maken. Ik denk dat heel goed lukt met de Sonatine en iemand anders met de Avalon...

[rnacoustics]

Beter hadden jullie het niet kunnen verwoorden!! ben er volledig mee eens.
Ook ik heb dezelfde ervaring. Als ik in het concertgebouw zit, wordt ik gegrepen door de muziek. Het concertgebouw staat bekend als een van de mooiste zalen in de wereld. Ik denk dan ook wel eens. Hier kan een set van een milljoen nog niet eens aan tippen. Ook al heb je een top set, het blijft een slappe aftreksel van de werkelijkheid!
Toch hebben we alemaal de droom om die beleving die we live in b.v. het concert gebouw hebben  meegemaakt, thuis te evenaren..
Strijk intrumenten kunnen live boterzacht klinken. En toch hoor je elk detail. Het heeft dan ook niets te maken met warm geluid. Ik denk meer aan de hoge resolutie wat onze oren kunnen waarnemen..
Door de lange weg tijdens het opname en weergave traject, wordt door allerlei electronica en mechanische componenten de boel verstoord en vindt er domweg verrruwwing plaats van de oorsprokelijke (live) uitvoering.
Daarom zal het thuis nooit zo zijig/echt klinken als live. Het blijft altijd een compromis.

Marc, ik ben het vrijwel helemaal met je eens. Met live muziek bedoel ik akoestisch (dat vergeet ik er ALTIJD bij te schrijven), versterkte concerten zijn eigenlijk helemaal geen referentie.

Pop muziek live, luister je altijd naar een PA installatie, en ben je afhankelijk van wat de geluidstechnicus er van maakt. Dat is voor mij dan ook geen referentie.

Roland

[Marc Heijligers]

Strijk intrumenten kunnen live boterzacht klinken. En toch hoor je elk detail. Het heeft dan ook niets te maken met warm geluid. Ik denk meer aan de hoge resolutie wat onze oren kunnen waarnemen..

Dat komt mede omdat je in een live situatie veel reflecties hebt, wat de klank aanzienlijk verandert.

Ik heb eens bij een surround demo bij Philips (met bovengemiddelde B&W en Pass Labs spul) een opname gehoord van een vioolconcert. In traditioneel stereo aardig. Bij surround was het "surround" effekt an sich was miniem, maar de verandering van timbre en transparantie was opzienbarend, en kwam in de buurt van wat je zegt: boterzacht en detailistisch. 

Marc

[garmtz]

Als het goed is komt er nog een integrale audio-versie van het interview on-line te staan, alsmede de integrale vertaling.

Overigens heb ik niets gemonteerd, alleen de vragen gesteld...

[garmtz]

Als het goed is komt er nog een integrale audio-versie van het interview on-line te staan, alsmede de integrale vertaling.

Zoals beloofd...

http://www.hifi.nl/allesover.php?id=1819

[Marc Heijligers]

Zoals beloofd...

http://www.hifi.nl/allesover.php?id=1819

Met onze dank!!!!

Marc

[Rody]

Wat is dat? Zie ik een driver tegen het frontje komen?

[garmtz]

Dat zeg ik ook al ja... Maar het is niet het geval... Avalon gebruikt vilt in zijn frontjes. Dat vilt zit niet helemaal strak onder het frontdoek, that's all... De driver zelf zit veel dieper.

[RCD]

Hoi

Ik heb vandaag de Isis gehoord en die man mag gerust wat arrogantie bezitten wat een speaker zeg super.

Rob

[garmtz]

Ik heb vandaag de Isis gehoord en die man mag gerust wat arrogantie bezitten wat een speaker zeg super.

Mee eens...

[Draiz]

toch raar dat bij een demo met een speaker van 75.000 euro het vilt achter het speakerdoek niet goed zit. Ga je je toch afvragen hoe precies ze met de rest zijn? (ok het klinkt super, maar hoe is de afwerking binnenin?)